مقام حضرت عباس(ع) حسرت تمام شهدا است

حجت الاسلام و المسلمین سید جواد ثمن آبادی، از مبلّغین شهرستان آمل، در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاری حوزه در ساری، با تبریک به مناسبت سالروز میلاد قمر منیر بنی هاشم، ابوالفضل العباس (ع) اظهار داشت: برخلاف تصور برخی که شخصیت حضرت عباس (ع) را تنها در صحنه‌ های حماسی و فداکاری ‌های عاشورایی محدود می‌ کنند، باید گفت ابعاد وجودی این بزرگوار آنچنان گسترده و ژرف است که از دوران نوزادی تا شهادت، هر لحظه ‌ای از زندگی‌اش درسی بزرگ برای بشریت است. تولد ایشان در دامان ام‌البنین، بانویی که به خواست امیرالمؤمنین (ع) از خاندانی شجاع انتخاب شد، نخستین نقطه آغاز تربیتی استثنایی ایشان بود.

کارشناس دینی ابراز داشت: نقل است هنگامی که قنداق حضرت عباس (ع) را به محضر امیرالمؤمنین (ع) آوردند، آن حضرت دستان نوزاد را بوسیدند. پس از ایشان، امام حسن مجتبی (ع) و سپس امام حسین (ع) نیز آن دستان مبارک را بوسیدند. این روایت، نشان می‌دهد که این دستان، آینده‌ای درخشان و مسئولیت ‌های خطیری را در پیش دارند؛ دستانی که پرچم هدایت را بر دوش خواهند کشید، مشک آب را برای تشنگان فراهم خواهند کرد و در راه دفاع از حریم امامت تا پای قطع شدن پیش خواهند رفت. این تکریم سه امام معصوم از یک نوزاد، در تاریخ اسلام کم‌ نظیر است.

وی خاطرنشان کرد: برای درک مقام واقعی حضرت عباس (ع)، بهترین معیار، سخن معصوم است. امام سجاد (ع) فرموده‌اند: «خداوند، عمویم عباس را رحمت کند که با ایثار و جانبازی، در راه برادرش جانبازی کرد تا آنکه دست هایش قطع شد و خداوند به جای آن، دو بال به او داد که با آنها به همراه فرشتگان در بهشت پرواز کند؛ همانگونه که برای جعفر بن ابوطالب قرار داده شد. عباس را در پیشگاه خداوند منزلتی است که در روز قیامت، همه ی شهدا به آن غبطه می خورند.»

حجت الاسلام و المسلمین سید جواد ثمن آبادی تصریح کرد: این حدیث شریف به وضوح نشان می‌ دهد که مقام حضرت عباس (ع) حتی در میان دیگر شهدای بزرگ تاریخ اسلام، مانند عمویش حضرت حمزه سیدالشهدا، یا جعفر طیار و مصعب بن عمیر که آنها نیز پرچمدار بودند و دو دست خود را از دست دادند، ممتاز و ویژه است. این امتیاز ریشه در مجموع فضایل، وفاداری بی‌شائبه، علم، درک عمیق از ولایت و انجام مسئولیت‌های خطیر در کربلا دارد.

مبلّغ شهرستان آمل تصریح کرد: یکی از جلوه ‌های بارز این مقام والا، مسئله «باب الحوائج» بودن حضرت عباس (ع) است. حکایت عالم بزرگوار، شاگرد شیخ انصاری، که در حرم حضرت شاهد شفا یافتن کودک یک زن عرب بود و سپس با حالت گلایه از حضرت قهر کرد، ولی استادش بی‌آنکه از ماجرا باخبر باشد، به او فرمود: «با ابوالفضل قهر نکن»، نشان می ‌دهد که اولاً حضرت عباس (ع) به درخواست حتی یک فرد عادی و بی‌سواد نیز به سرعت پاسخ می‌دهد و ثانیاً، ارتباط معنوی ایشان با اولیای خدا به گونه‌ای است که می‌تواند نیازهای بندگان را از طریقی غیرمستقیم و حکیمانه برآورده کند. این داستان درس بزرگ دیگری نیز دارد: اینکه انسان نباید در استجابت دعا عجول باشد و ظرفیت ‌ها و زمان‌بندی‌های الهی را درک کند. چه بسا تاخیر در برآورده شدن حاجت، خود مصلحتی بزرگتر داشته باشد که تنها خدای علیم از آن آگاه است.

وی تأکید کرد: حضرت عباس (ع) تنها یک رزمنده شجاع نبود، بلکه فردی عالم و دانشمند بود که علم را از همان کودکی از پدر و برادران بزرگوارش به گونه ‌ای عمیق و نرم آموخته بود، چنانکه در وصف ایشان آمده: «إنَّ العَبّاسَ بنَ عَلِیٍّ ذَقَّ العِلمَ ذَقّاً»؛ یعنی عباس بن علی علم را چنان فراگرفت که گویی آن را می‌چشید و به خوبی هضم می‌کرد. این علم و درک عمیق بود که فداکاری‌های ایشان را از یک اقدام احساسی صرف، به حرکتی حساب شده و بر اساس تکلیف تبدیل کرد. ایشان در سن هفده سالگی نیز در جنگ صفین حضور یافت و رشادت‌های زیادی از خود نشان داد. همچنین در تشییع پیکر مطهر امام حسن مجتبی(ع) حضور داشت و از آن حافظت کرد.

حجت الاسلام و المسلمین ثمن آبادی افزود: از مهم‌ترین درس‌های زندگی حضرت عباس(ع)، وفاداری بی‌قید و شرط به امام زمان خویش و عمل به وصیت است. نقل شده که امیرالمؤمنین(ع) به ایشان وصیت کردند: «پسرم، وقتی در کربلا دستت به آب رسید، مادامی که برادرت حسین و کودکانش تشنه هستند، آب نخور». و حضرت عباس(ع) با تمام وجود به این وصیت عمل کرد.

وی اظهار داشت: قمر بنی هاشم (ع) زمانی که به فرات رسید و خود تشنه ‌لب بود، به یاد تشنگی برادر و اطفال بنی ‌هاشم، از نوشیدن آب خودداری کرد و فقط مشک را پر نمود. این اوج وفاداری و گذشت است. همچنین، هنگام قطع شدن دست راستش فرمود: «به خدا سوگند اگر دست راستم را قطع کنید، من هرگز از دفاع از دینم دست برنمی‌دارم». این جمله، شعار همیشگی همه پیروان راه حسینی (ع) و عباسی (ع) باید باشد که در هر شرایطی، حتی در سخت‌ترین وضعیت‌ها و با وجود همه مشکلات و کاستی‌ها، نباید دست از دین، ارزش‌های اسلامی و ولایت فقیه برداشت. این پیام اصلی قیام عاشورا و فداکاری ابوالفضل العباس(ع) برای همه زمان‌ها، به ویژه دوران حاضر است.